قسمت دوم
به خود گفتم کسانی مثل جولیا رابرتز، آنجلینا جولی، جنیفر لوپز ،ساندرا بولاک، سوزان ساراندون ،اسکارلت جوهانسون،ناتالی پورت من و.. تماما کسانی هستند که سالیانه نه تنها در امدی ده برابر خانم لی را دارند بلکه جهانی و محبوبند و تمامی مردم دنیا انها را در شاهکار های بی مثال سینما میشناسند.پس چرا در کشور ما همانند خانم لی محبوب نشده اند.؟چرا جوانان انقدر نسبت به خانم لی (نه یانگوم )همزاد پنداری میکنند.؟برای پاسخ این سوال خیلی با خود کلنجار رفتم تا این که در کلاس تحلیل فیلم جوابش را یافتم . پاسخ بسیار ساده است "ارتباط بازیگران با نقش هایشان". استاد در مورد تاثیری که همفری بوگارت بر فیلم هایش گذاشته است صحبت میکرد و این که چطور یک بازیگر میتواند در نقشی فرو برود و فیلم را به دنبال خود بکشاند.استاد عنوان کرد که تنها بازی هایی ماندگار میشوند که بازیگرانشان ارتباطی هر چند اندک با نقش ای که بازی میکنند داشته باشند. ما به راحتی میتوانیم با دیدن نقش هایی که جولیا رابرتز در سینما انتخاب میکند به شخصیتش به طور کلی و تا حدودی پی ببریم. این موضوع در مورد تمامی بازیگران صدق میکند و این تنوع شخصیت در بین بازیگران است که باعث خلق شخصیت هایی بینظیر در سینما میشود .اگر ژان رنو نقش لئون را بازی نمیکرد و برد پیت بازی میکرد قطعا آن نتیجه ای که اکنون از فیلم حرفه ای حاصل شده حاصل نمیشود چون در اعماق وجود ژان رنو شخصیتی کاملا شبیه به لئون وجود دارد. چطور میشود آدمی دیگر در واقعیت بود اما نقشی دیگر را بازی کرد .گر چه در سینما دیده شده که بازیگرانی نقش هایی خلاف شخصیت درونی شان بازی کرده اند اما یا موفق نبوده اند یا در شخصیت خلق شده رگه های شخصیت خودشان قابل لمس بوده است و اصولا اساس انتخاب بازیگر توسط کارگردان هم همین است که برای نقش اش بازیگری که شبیه به ان نقش است را برگزیند(درونی و بیرونی)
* اندازه اصلی عکس *
